Rodzic jako coach - przewodnik swojego dziecka w drodze ku szczęściu i spełnieniu...

autor: redakcja kategoria: Zdrowie dziecka

Od kilku lat pracuję jako coach, stale rozwijam się w tym kierunku i poszerzam swoje kompetencje w zakresie komunikacji, porozumienia bez przemocy, procesów grupowych, prowadzenia szkoleń, rozumienia relacji międzyludzkich i międzygrupowych –bardzo fascynuje mnie drugi człowiek i wszystko co z nim związane. Jednak przede wszystkim od sześciu lat jestem mamą i zastanawiam się,  jak wiedzę, którą wykorzystuję na co dzień zawodowo, mogę równie skutecznie wykorzystać w procesie towarzyszenia moim dzieciom w rozwoju, poznawaniu świata, budowaniu systemów wartości, swojej tożsamości czy wyznaczaniu celu. Innymi słowy, jak mogę wykorzystywać znane mi narzędzia i mechanizmy, by wspierać moje dzieciaki w wartościowym przeżywaniu swojego życia, by były z niego  zadowolone..

Ostatnimi czasy coaching staje się popularną i skuteczną metodą pracy z klientami indywidualnymi, grupami projektowymi w firmach czy kadrą menadżerską. Gdyby zastanowić się głębiej, czym jest coaching i jak działa, to można w dużym skrócie powiedzieć, iż coaching jest metodą wspierania klientów w osiąganiu ich celów, podążaniu wybraną drogą, określaniu priorytetów czy przygotowywaniu planów. To również towarzyszenie klientom w drodze ku zwiększaniu swojej samoświadomości, wspieranie w rozwoju wewnętrznym, przyglądaniu się zasobom i wyzwaniom. Sportowcy zdobywający medale olimpijskie, wspinający się na szczyty swoich osiągnięć, realizujący swoje marzenia, mają w sobie potencjał. Niejednokrotnie można powiedzieć, że mają talent. Coach nazwałby to zasobami do osiągnięcia pożądanego rezultatu. Rezultaty tych niezaprzeczalnie wybitnych sportowców nie byłyby najprawdopodobniej tak znamienite bez systematycznych ćwiczeń, bez asysty sztabu specjalistów.

Skoro określono sposoby pracy: procesy i narzędzia coachingowe wspierające dorosłych w ważnych decyzjach, wynikach oraz sytuacjach prywatnych czy biznesowych – zastanawia mnie, jak te skuteczne metody wprowadzić do procesu wychowania, sprawić, by młodzi i mali ludzie niemal nawykowo myśleli w kategoriach „koncentracji na rozwiązaniu i osiąganiu celu”, nie weszli w schemat myślenia „nie wiem, nie umiem, nie nadaję się, inni są lepsi, nie poradzę sobie” itp. A zastanawiali się spokojnie i na luzie „OK, jak konkretnie osiągnąć ten cel, co mogę teraz zrobić, by iść w danym kierunku, jaki będzie mój następny krok na drodze realizacji celu, jakie zasoby są mi potrzebne i jak mogę je zdobyć”. Czyż nie jest to fantastyczne?

Moja sześcioletnia córka, chcąc nie chcąc, przysłuchuje się różnym rozmowom o coachingu, skuteczności, zasadach i metodach pracy. Stale się mnie pyta: „Mamo, ale co tak naprawdę ten coach robi? Opisz mi to”. Siedzimy i długo rozmawiamy, ale też ćwiczymy wspólnie. Moje matczyne serce niezmiernie się raduje, gdy widzę, jak krok po kroku córa nabiera wprawy w koncentrowaniu się na rozwiązaniach, w opozycji do rozważań na temat porażki. W tym miesiącu ogłoszono w szkole konkurs na narysowanie obrazu przedstawiającego pracę specjalisty i podano przykłady: fryzjer, lekarz, kierowca, weterynarz itp. Córeczka zdecydowanie ogłosiła wszem i wobec, że ona rysować będzie coacha w pracy (tak na marginesie ciekawa jestem reakcji nauczycieli i innych dzieci) i krok po kroku, poprzez zadawanie pytań definiowała środowisko coacha i gdy już miała cały arsenał informacji z wytrwałości wczuwając się, jakby nieświadomie w rolę coacha, zapytała: „Mamo i co jeszcze?”. W moim odczuciu w jej mapie postrzegania świata jest bardzo dużo miejsca na ciekawość, kreatywne pozyskiwanie zasobów potrzebnych do realizacji zadania oraz patrzenia w przód w stronę rezultatu i  - szczerze powiem -  mam nadzieję, że jej tak zostanie.

Przypomniała mi się ciekawa historia zaobserwowana w szkolnej szatni, gdzie koleżanka Blanki z miną pełną nieszczęścia lamentowała, że nie dostała takiego obrazka, jak chciała. Sytuacja ta oraz nieszczęście koleżanki zaniepokoiły córkę, która przyszła do mnie i poprosiła: „ Mamo powiedz proszę jej to, co mi, no wiesz, że ma wiele możliwości i różne strategie i płacz może nie jest najlepszy”. Kiedy ze spokojem odmówiłam ingerowania w tę sytuację, ku mojemu zaskoczeniu córka podeszła do koleżanki i powiedziała: „Słuchaj, wiesz skoro ten obrazek jest dla ciebie taki ważny, to możesz zastosować różne strategie, by załatwić sprawę. Możesz stać i płakać, możesz poprosić mnie o pomoc, możesz spytać nauczycielki, czy ma inny jeszcze obraz, możesz zrobić rożne rzeczy, a płacz wcale może tutaj nie zadziałać”. Ja stałam jak wmurowana. Pomijam fakt, że z głębi serca i z największą troskliwością o koleżankę córka przekazała jej ocenę i jej interpretacje zachowania koleżanki. Ale….. pokazała jej swój tok myślenia, spektrum możliwości i różnorodność możliwych strategii do wybrania. Ach, jaka byłam zadowolona i na chwilę zapomniałam o sytuacjach, kiedy córka sama się złości lub płacze i postępuje tak, jak jej koleżanka.

Co jakiś czas opowiadam dzieciom bajkę o wesołej Żyrafie Bibi i Szakalu Zenonie z oklapniętymi uszami. A oto fragment jednego z odcinków:

 „ Zakłócone śniadanie Bibi”

Tego dnia Żyrafa Bibi wstała, jak co dzień, wcześnie rano, by ze spokojem zjeść  śniadanie, nim podąży do swoich codziennych obowiązków. A na ten właśnie dzień miała bardzo dużo planów: znaleźć nową polanę z soczystą trawą, zorganizować transport owoców z sadu sąsiada do swojego, wysłać list z życzeniami do Ciotki Matyldy w Afryce, uszyć nowy płaszcz na coroczny zjazd Żyraf i ich przyjaciół. Plan naprawdę był ambitny. Rano Bibi chciała napić się zielonej herbaty i zjeść omlet z borówkami – zresztą borówki to były jej ulubione owoce. Gdy tak sobie siedziała i powolutku jadła śniadanko, niespodziewanie wpadł Zenon, który już od progu zaczął wykrzykiwać różne niezrozumiałe rzeczy, machać energicznie łapami, podskakiwać i warczeć. Uważna w obserwacjach innych zwierząt Bibi zauważyła, że emocje Zenona są tak silne, iż jest on cały czerwony na twarzy, a z jego szakalich uszu wydobywa się delikatna para. Bibi natychmiast spytała Zenona, co się z nim teraz dzieje? Zenon wprost eksplodując ze złości wykrzyczał: „Czy nie widzisz jaki jestem wściekły? Chyba wcale cię nie obchodzi, co się ze mną dzieje!”. Bibi zasmuciła się, gdyż Zenon bezpodstawnie zaczął ją oskarżać i atakować, jednak widząc, w jak trudnej sytuacji jest jej przyjaciel szakal, postanowiła mu pomóc. Nadal było jej smutno, bo starała się w kontaktach z przyjaciółmi być szczera i sprawiedliwa, ale cichym i powolnym głosem powiedziała do Zenona: „Ach kochany Szakalu, czy jesteś teraz bardzo, ale to bardzo zły i wściekły?”. Zenon już nawet nie miał siły ze złości nic mówić, tylko nadal cały czerwony na twarzy i z uszami, z których leciała para, pokiwał lekko głową. Bibi mówiła dalej: „Jesteś bardzo zły i chciałbyś, bym okazała zainteresowanie tą sytuacją?” Nadal wściekły Zenon kiwnął i warknął na znak przytaknięcia a Bibi dalej mówiła: „ Wiesz, bardzo ważne jest dla mnie to, co się z Tobą teraz dzieje, może usiadłbyś ze mną na trochę i może nawet zjadłbyś ze mną śniadanie, i napił się herbaty, i powiedział mi ważne rzeczy, których teraz doświadczasz?” Zenon spojrzał na Bibi z zaciekawieniem i usiadł na krześle, powoli, ale bardzo powoli zaczynał łapać oddech, twarz mu się rozluźniała i wracał normalny szakali, szary kolor skóry, a z uszu już nie leciała para. Zenon i Bibi zjedli razem śniadanie, Zenon mówił i mówił o złym potraktowaniu rano przez brata Marcelego, o tym jak przytrzasnął sobie łapę drzwiami i zbił mu się ulubiony wazon, a Bibi siedziała i z wielką uważnością słuchała Zenona czasem potakując głową, a czasem z  zaciekawieniem przechylała ją to w lewo, to w prawo.

Zadanie dla dzieciaków : A Ty jak myślisz, jak Bibi i Zenon czuli się razem rozmawiając przy śniadaniu? Jak inaczej Bibi mogła zareagować na przybycie Zenona? Podaj trzy dowolne przykłady scenariuszy spotkania.

Joanna Berendt

Erickson Professional Coach, mama sześcioletniej Blanki I dwuletniego Szymonka, niezależny coach w firmie Mastercoach, współpracuje z Akademią Edukado

www.edukado.pl

ocena: oceń: przeczytało: 1439 dodaj komentarz

dodaj do:

Tagi: wychowanie dzieci rozwój dziecka